Η Διάσωση δεν είναι Εμπορική πράξη και παροχή υπηρεσίας – Είναι Υποχρέωση του Κράτους
Στην καθημερινότητά μας πληρώνουμε φόρους, τέλη κυκλοφορίας, ασφάλειες, ΦΠΑ και αμέτρητες άλλες χρεώσεις. Όλα αυτά –θεωρητικά– για να χρηματοδοτούνται οι βασικές κρατικές υπηρεσίες, μεταξύ των οποίων η προστασία και η διάσωση πολιτών σε κίνδυνο.
Όμως, τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να εδραιώνεται μια επικίνδυνη αντίληψη:
η διάσωση αντιμετωπίζεται σαν “υπηρεσία” που χρεώνεται ξανά στον πολίτη. —
1. Στην ξηρά
Σε περιπτώσεις τροχαίων, το ΕΚΑΒ, η αστυνομία και η πυροσβεστική παρεμβαίνουν χωρίς άμεση χρέωση. Όμως, σε ορισμένα περιστατικά –όπως ορεινή διάσωση, αναζήτηση χαμένων περιπατητών, θαλάσσια έρευνα και διάσωση, ή επιχειρήσεις σε δύσβατα δάση– γίνεται πλέον λόγος για «τιμολόγιο κόστους επιχείρησης».
Αυτό σημαίνει ότι κάποιος που χάθηκε ή τραυματίστηκε καλείται να πληρώσει επιπλέον για την ίδια υπηρεσία που ήδη χρηματοδότησε μέσω των φόρων του. Το αποτέλεσμα; Φόβος και αποθάρρυνση από το να καλέσεις βοήθεια, με κίνδυνο να χαθούν ζωές. —
2. Στη θάλασσα
Η διεθνής ναυτική νομοθεσία (SOLAS) και η ελληνική νομοθεσία ορίζουν ρητά:
η διάσωση ανθρώπινης ζωής είναι υποχρεωτική και δωρεάν.
Κάθε πλοίο που λαμβάνει σήμα κινδύνου οφείλει να συνδράμει, ανεξάρτητα από κόστος ή απόσταση.
Κι όμως, στην πράξη:
Οι ιδιώτες που προστρέχουν, επωμίζονται προσωπικά το κόστος καυσίμων, φθορών και χρόνου.
Το Λιμενικό μπορεί να επιβάλει πρόστιμα για παρατυπίες που διαπιστώνονται μετά, ακόμα και στον ίδιο τον άνθρωπο που μόλις διασώθηκε, και εκδίδει επιπλέον τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών για τον χρόνο που δαπάνησε!!!
Η διάσωση σκάφους ή φορτίου αντιμετωπίζεται ως εμπορική υπηρεσία (ναυαγιαίρεση, ρυμούλκηση)…
—
–
3. Η αντίφαση
Ο πολίτης είναι νομικά και ηθικά υποχρεωμένος να βοηθήσει.
Το κράτος δεν αποζημιώνει τον πολίτη ή τον εθελοντή για τη βοήθεια που προσέφερε.
Ο πολίτης πληρώνει για να υπάρξει κρατική διάσωση.
Το κράτος ξαναχρεώνει όταν κληθεί να την παρέχει.
Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα που θυμίζει διπλή φορολογία και ενισχύει την αίσθηση αδικίας:
ο πολίτης δίνει χωρίς να παίρνει, ενώ το κράτος παίρνει χωρίς να δίνει ισότιμα.
—
–
4. Τι πρέπει να αλλάξει
1. Καμία χρέωση για διάσωση ζωής – στη στεριά, στη θάλασσα, στον αέρα.
2. Κάλυψη εξόδων για εθελοντές που συνδράμουν σε επιχειρήσεις διάσωσης, εφ όσον κληθούν από το κράτος γιατί ειναι ανεπαρκές να εκτελέσει το καθήκον του.
3. Διαφάνεια: αν υπάρχει κόστος για ρυμούλκηση ή ανάκτηση περιουσίας, να είναι ξεκάθαρο και χωρίς αιφνιδιασμούς.
4. Ισότιμη μεταχείριση: το κράτος να απαιτεί από τον εαυτό του την ίδια ανιδιοτέλεια που απαιτεί από τους πολίτες.
Η διάσωση δεν είναι προνόμιο. Είναι δικαίωμα.
Και το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί να μετριέται σε ευρώ την ώρα που παίζεται η ζωή ενός ανθρώπου.
Ο εθελοντισμός είναι πράξη ανιδιοτελούς προσφοράς.
Δίνεις χρόνο, κόπο και χρήματα.
Εκπαιδεύεσαι, εκπαιδεύεις άλλους, εκτίθεσαι σε κινδύνους για το κοινό καλό.
Δεν περιμένεις ανταμοιβή, ούτε το «μπράβο» κανενός.
Το κάνεις για εσένα, γιατί αισθάνεσαι όμορφα όταν βοηθάς έναν συνάνθρωπό σου ή την κοινωνία συνολικά.
Σε ένα οργανωμένο και αποτελεσματικό κράτος, θα υπήρχε πρόληψη, αστυνόμευση και δομές στήριξης για όσους βρίσκονται σε ανάγκη.
Η διάσωση θα ήταν αυτονόητη υποχρέωση της Πολιτείας, χρηματοδοτημένη από τους φόρους που πληρώνουμε, και όχι προϊόν με τιμοκατάλογο. —
Το κενό του κράτους και η επιβάρυνση των πολιτών
Στην πράξη, την ανεπάρκεια του κράτους καλούνται να καλύψουν οι εθελοντές.
Με προσωπικό κόστος, χωρίς καμία αποζημίωση, και συχνά χωρίς καμία αναγνώριση.
Κι ενώ ο εθελοντής τρέχει να βοηθήσει δωρεάν, το κράτος δεν διστάζει να κοστολογήσει την ίδια την παροχή βοήθειας όταν προέρχεται από το ίδιο
