Αντωνης Μάγκος: Φόροι. Τέλη. Υποχρεώσεις. Πρόστιμα. Και ηθικολογίες περί «σκαφάτων»
Ασχολούμαι με την ενοικίαση σκαφών: ιστιοπλοϊκά και αλιευτικό τουρισμό.
Μια δραστηριότητα που εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από παράγοντες που δεν ελέγχεις: τον καιρό, την οικονομική κατάσταση Ελλήνων και ξένων, τις πολιτικές εξελίξεις, τη διεθνή εικόνα της χώρας, τις μεταναστευτικές ροές, τις γεωπολιτικές εντάσεις, τον πόλεμο στην Ουκρανία, το Ισραήλ. Όλα επηρεάζουν άμεσα το αν θα δουλέψεις ή όχι.
Η περιουσία μου, το ίδιο μου το προϊόν, βρίσκεται διαρκώς σε κίνδυνο. Από ένα λάθος του πελάτη ή του σκιπερ, από ένα ξαφνικό μπουρίνι, έναν κεραυνό, ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να ξεσύρει άγκυρα, να κοπεί ρεμέντζο. Πανιά σκίζονται, μηχανές χαλάνε, όργανα καίγονται. Κι όλα αυτά δεν είναι «αν», είναι «πότε».
Έχουμε τακτικά έξοδα συντήρησης, έκτακτα έξοδα που δεν προγραμματίζονται, και ταυτόχρονα το πάγιο περιουσιακό μας στοιχείο απαξιώνεται χρόνο με τον χρόνο με ρυθμούς καταιγιστικούς. Στη θάλασσα τίποτα δεν κρατάει για πάντα.
Κι όμως, ενώ στην πράξη είμαστε εργάτες της θάλασσας, αντιμετωπιζόμαστε κοινωνικά σαν «σκαφάτοι πλούσιοι». Σαν να πρόκειται για χόμπι και όχι για βιοπορισμό. Σαν να μην είναι κόπος, ρίσκο και συνεχές άγχος.
Την ίδια στιγμή προσφέρουμε άμεσα και έμμεσα οικονομική ανάπτυξη σε όλα τα μέρη που ελλιμενιζόμαστε: βάσεις, νησιά, απόμερες τοπικές κοινωνίες.
Μηχανικοί, ηλεκτρολόγοι, τεχνικοί, έμποροι, καθαριστές, συντηρητές, σκιπερς, λογιστές, μαγαζιά στα νησιά – ένας τεράστιος πληθυσμός ζει από τη δική μας επιλογή επαγγέλματος.
Κι όμως, η εκάστοτε κυβέρνηση μάς έχει πάντα στο στόχαστρο. Συνεχώς εφευρίσκονται νέοι άμεσοι και έμμεσοι φόροι, νέα τέλη, νέα χαράτσια. Σαν να είμαστε εύκολος στόχος. Σαν να περισσεύουμε.
Δεν έχω τίποτα εναντίον των αγροτών – το αντίθετο. Κι αυτοί έρμαια των καιρικών συνθηκών, κι αυτούς τους καίει το λιοπύρι και τους τσακίζει το κρύο. Έχουν επενδύσει σε πανάκριβο εξοπλισμό, τρακτέρ, μηχανήματα, πολλές φορές ακριβότερα κι από ένα επαγγελματικό σκάφος.
Όμως από παλιά έχουν απολαύσει τεράστιες επιδοτήσεις, δάνεια, κάθε μορφής κρατική στήριξη για τα πάγιά τους.
Εμείς τι πήραμε;
Φόρους. Τέλη. Υποχρεώσεις. Πρόστιμα. Και ηθικολογίες περί «σκαφάτων».
Η διαφορά δεν είναι το ρίσκο. Δεν είναι ο κόπος. Δεν είναι οι επενδύσεις.
Η διαφορά είναι μία και μοναδική:
οι αγρότες έχουν ψήφους – εμείς είμαστε λίγοι και πολιτικά αδιάφοροι. Επικοινωνιακά παιχνίδια.
Κι έτσι το κράτος κάνει αυτό που ξέρει να κάνει πάντα: χτυπά εκεί που δεν το πονάει.
Το αρθρο εκφράζει αποκλειστικά και μόνον την αποψη του συγγραφέα.