Αντωνης Μαγκος : Ιστορία Τρέλας, Ένα καπνογόνο, μια φωτογραφία, ένας ψυχίατρος…

Tweet

Ιστορία Τρέλας: Ένα καπνογόνο, μια φωτογραφία, ένας ψυχίατρος…
Εδώ και 8 μήνες ζω εκτός Αθηνας. Κατασκεύασα ένα καινούργιο καΐκι αλιευτικού τουρισμού — ένα σκάφος που, εκτός από αλιεία, έχει και τουριστική χρήση. Συνεπώς, πρέπει υποχρεωτικά να φέρω σωστικά μέσα:
3 βεγγαλικά χειρός
3 καπνογόνα
3 φωτοβολίδες αλεξιπτώτου
Μέχρι εδώ καλά. Ή μάλλον, όχι και τόσο.
Στην ευρύτερη περιοχή δεν μπορώ να τα αγοράσω πουθενά, γιατί τα καταστήματα που τα πουλούσαν παλιά δεν έχουν πλέον την ειδική άδεια. Και δεν πρόκειται να την αποκτήσουν εύκολα. Άρα πρέπει να πάω ή στη Χαλκίδα (1 ώρα δρόμος), ή στην Αθήνα (2 ώρες). Αλλά και πάλι, δεν αγοράζεις απλώς.
Πρώτα πρέπει να πάω στο αστυνομικό τμήμα για να πάρω άδεια προμήθειας. Όπως λέμε… άδεια οπλοφορίας.
Η άδεια αυτή θα αναφέρει ακριβώς πόσα και ποια σωστικά θα αγοράσω, και για να την εκδώσουν, χρειάζομαι:
📄 Φωτοτυπία της άδειας εκτέλεσης πλόων (που δεν μπορώ να πάρω αν δεν έχω τα σωστικά ήδη onboard!)
🧠 Βεβαίωση από ψυχίατρο (!!)
🪪 Φωτογραφία τύπου ταυτότητας
💶 Παράβολο e-παράβολου 2,04 ευρώ (που θα μου το βγάλει… λογιστής)
🆔 Φωτοτυπία ταυτότητας
🧾 Βεβαίωση ποινικού μητρώου (την εκδίδει το τμήμα)
📝 Δύο αιτήσεις
Και όχι μόνο αυτά. Πρέπει να τους πείσω ότι στο δικό μου είδος σκάφους προβλέπονται και φωτοβολίδες αλεξιπτώτου — κάτι που χρειάστηκε να αποδείξει και να στείλει με email ο ναυπηγός, με βάση τη νομοθεσία.
Κι όταν όλα αυτά ολοκληρωθούν, ο αστυνομικός (που, για να είμαι δίκαιος, ήταν ευγενέστατος και εξυπηρετικός) θα μου εκδώσει τριπλότυπη βεβαίωση σε 3 μέρες:
Μία μένει στον έμπορο που θα μου τα πουλήσει
Μία μένει στο σκάφος
Η τρίτη, σφραγισμένη από τον έμπορο, επιστρέφεται στην αστυνομία για την αρχειοθέτηση
Και όλη αυτή η διαδικασία, για κάθε επαγγελματικό σκάφος, για κάθε βάρκα. Χιλιάδες φορές, σε όλη τη χώρα.
—
Κι αναρωτιόμαστε γιατί δεν προλαβαίνει η αστυνομία να κυνηγήσει τους εγκληματίες.
Γιατί να το κάνει; Έχει να βγάζει βεβαιώσεις, να αρχειοθετεί, να ελέγχει αιτήσεις, να κυνηγάει φωτογραφίες και να σφραγίζει παράβολα. Έτσι μειώνεται η εγκληματικότητα — με σφραγίδες.
Και ο πολίτης; Να τρέχει 3 ώρες στο λιοπύρι, να πληρώνει λογιστές, ψυχίατρους και φωτογράφους, για να κάνει αυτό που είναι υποχρεωμένος από το νόμο να κάνει.
Γιατί τόση παράνοια; Για να μην πάρει, λέει, χούλιγκαν βεγγαλικά θαλάσσης. Λες και δεν υπάρχουν κάμερες στα γήπεδα. Λες και δεν υπάρχει κάρτα φιλάθλου. Λες και δεν ξέρουμε ΠΟΙΟΣ μπαίνει, ΠΟΙΟΣ κάθεται, ΠΟΙΟΣ πετάει.
Και τα παλιά, ληγμένα βεγγαλικά; Τι τα κάνουμε; Δεν υπάρχει τρόπος ανακύκλωσης. Κάποτε έγραφαν πάνω «ρίξτε τα στη θάλασσα». Έτσι απλά. Αλλά ναι — τώρα έχουμε περιβαλλοντική συνείδηση…
—
Άλλος παραλογισμός:
Εγώ, που νοικιάζω το τουριστικό μου σκάφος χωρίς πλήρωμα — πρέπει να έχω χαρτί ψυχιάτρου.
Οι τουρίστες μου όμως; Όχι.
Ο καθένας μπορεί να το ναυλώσει. Με ποινικό μητρώο, με ιστορικό ψυχιατρικής φύσης, με αδιαφορία για την ασφάλεια. Δεν τους ελέγχει κανείς.
—
Και το τελειωτικό:
Μπορώ να οδηγήσω αυτοκίνητο. Μηχανή. Πού σκοτώνονται άνθρωποι κάθε μέρα.
Χωρίς χαρτί ψυχιάτρου.
Χωρίς άδεια από την αστυνομία.
Αλλά για να πάρω ένα καπνογόνο για το σκάφος μου, πρέπει να αποδείξω ότι είμαι λογικός, καθαρός, νόμιμος και φωτογενής.
Υπάρχει άλλη χώρα στον πλανήτη να συμβαίνει κάτι τέτοιο;
Όχι. Και αυτό τα λέει όλα.

 

Το  ΚΑΘΕ αναρτημένο άρθρο απεικονιζει ΜΟΝΟΝ την προσωπική άποψη συγγραφέα

Tweet